Adana Demirsporluluk Kültürü Fanzini

anavarza.zine #5

pek yak?nda sat?? noktalar?nda…

“?ampiyon olacaks?n, ba?ka yolu yok bunun” diye bir sezon boyunca dur durak bilmeden hayk?rarak; armas?n?n, formas?n?n, ?ehrinin, sevdas?n?n ve davas?n?n pe?inden bir gün olsun ayr?lmam?? olanlara…

Ba?ka yolu da varm?? me?er. Ac?lardan bir türkü dü?üveriyormu? adam?n yüre?inin orta yerine göz göre göre. Sentetik bir Bursa ak?am?nda… Ve katlanmak da hakikaten boyun borcuymu?. Adam olanlara!

Bir y?l?n eme?i vard? Bursa sokaklar?nda yürürken omuzlar?m?zda. Asl?nda hesab? çok daha önceden kesmemiz gerekirken, yükselme grubunda lider Boluspor’un ard?ndan ikili averajla Kartalspor’un gerisinde b?rakm??t?k Adana Demirspor’umuzu. Ya da bizler de?ildik sorumlusu. B?rakt?r?lm??t?k. Ki mant???n söyledi?i de buydu, fakat olsundu, bunlar unutulsundu. Metin Türel’li dönemimizde Ankara’da oynanan ekstra play-off’larla 1.Lig’e ç?kan tak?m da bizim tak?m?m?zd?, Denizli’de alt?n golle 2.Lig A’ya ç?kan da bizim Mavi ?im?ekler’imizdi. Dememiz o ki; ekstra play-off’lardaki ba?ar?lara a?inayd? arma pe?indeki onbinler. Ve hepsi de y?llar önce a??zlar?na çal?nan birer ka??k bal?n tad?na tekrar bakabilsinler diye dü?mü?lerdi yollara, Adana’dan ta Bursa’ya. En büyük sevinçleri ?ehrinden kilometrelerce uzakta ya?aman?n ad? Ankara’daki Çanakale Dardanelspor maç?nda da, Denizli’deki Kar??yaka maç?nda da mavi-lacivert puntolarla o ?ehirlerde silinmeyecek birer iz b?rakacak ?ekilde yaz?lm??t?. Giresunspor maç?n?n bitimiyle de Bursa’da yap?lmay? bekleyenler aynen bunlard?.
Ama olmad?…!

Üzüldüm…
Kendimize, verdiklerimize, kursa??m?zda kalan her ne varsa hepsine… Fakat as?l üzen; hepimizin gözleri önünde sahada ac? çeken 11 mavi-lacivert formaya ya?att?klar?m?zd?. Ac? çekti sahadaki o bedensiz formalar. Art arda gelip üzerlerine binen o gollerin a??rl???na mahkum olmay? hak etmiyorlard?! Kutsallar?m?zd? onlar!
Türk futbolunda marka olmu? her kim varsa, hepsinin dizlerini titretmi? olanlar da o formalard?, 3. ligin tozuna topra??na batm?? olmas?na ra?men de?erinden hiç bir?ey kaybetmeyenler de. Duru?lar? bile bir farkl?yd? onlar?n. Asaletleri kendilerindendi. Belki birkaç kötü örnek daha ya?anm??t? geçmi?te fakat herkes ?ahittir; hiç bu kadar amaçs?z ta??nmam??lard? sahada o gün o dram ya?anana kadar. “Neden”ler, “Niçin” ler bir yana; olanlar hiçbir zaman olmamas? icabedenlerdi. Ama 10 metre öteden ?ahitlik ediyorduk ki olmaktayd? olmas? istenmeyen her ne varsa.
Erken yenen ilk gol, zaten ilk golü yemeye al???k bir tak?m oldu?umuzdan çok olumsuz bir etki yaratmad? tribünde ve çok geçmeden golü de att?rd?k. ?lk devre yar?m b?rakt???m?z i?in sonunu getirecek, daha önce birçok örne?i oldu?u gibi maç? tribünlerimizle alacakt?k fakat ikinci yar?da art arda gelen 2 gol ile skor bir anda 3-1 olunca tüm sezonun yükü omuzlar?m?za çöktü. Anlams?zla?t?k…!
Yapacaklar?m?z vard?, söyleyeceklerimiz vard?, hele ki koyaca??m?z bir son nokta vard? ki bunun and?n? içerek yürümü?tük bu renklerin pe?inden. Koyamad?k…!
Normalde bizlerdik 3 farkl? geride olsak bile 90 dakika ?akaklar? patlatmaya çal???rcas?na ba??ran, ama sesimizin kudreti hayallerimizi daha çok sevmi? olacak ki bizle beraber de?il, hayallerimizin pe?indeydi!
Ard?ndan 4-1, 5-1…
Görmemek isterdim, duymamak isterdim, hissetmemek isterdim ama omuz omuza durdu?um tribünda?lar?m?n yüzlerini gördüm, isyanlar?n? yüre?imde duydum, orta yerinde oldu?umuz adaletsizli?i hissettim!
?nan?yorduk ulan bizler…!
O ?ehre mutluluktan sarho? olmaya gelmi?tik, ötesini geçirmemi?tik akl?m?zdan saniye olsun! Hani çocuk bütün gün babas?n?n eve elinde güzel bir?eyle gelmesini bekler de babas? eli bo? girer ya o kap?dan, buna benzer bir durumdu sanki.
Maç sonunda bir abimin ses tonuyla birlikte yüre?inden ç?kard??? tek kelime özetiydi bu kabusun; “olmad?” dedi.
Olmad?…! ?nananlar ordusuna inanamam??lar?n elleriyle teslim etti?i bir yadigard? bu ac?, bizi daha da olgunla?t?racak olan…

Ve bir dönü? yolu ki, yanlar?ndan h?zla geçip gitti?imiz her kilometre ta??yla yüre?imize batan…
Giderken zafere birer kilometre daha yakla??ld??? fikrini kafalar?m?za sokup heyecan?n dozunu ad?m ad?m artt?rm?? olan o ta?lar, art?k geride kalan bir y?l boyunca yüre?imizde ya?artt???m?z her umut zerresinin saatler evvel ta? kesildi?ini i?aret eder olmu?lard?. “Adana’n?n yollar? ta?tan” ve “Bursa’n?n ufak tefek ta?lar?” diyen türkülerindeki ta?lar yoksa bunlar m?yd?? Y?llarca gönlümüze s?cakl?k zerk etmi? olan türkülerin ta?lar? bu kadar so?uk, bu kadar anlay??s?z olurlar m?yd??
Otobüste ise tarifi mümkün olmayan bir trans hali… Gözler gecenin karanl???nda odaklanabilecek bir nokta ararken otobüs içindeki lo? ???k nedeniyle cama vuran e?ik kafa silüetleri ile “mutsuzlu?un resmi” tasvir edilmekte. Dillerde ayr? ayr? besteler… Yan?ndaki arkada??na bile duyurmak istemeden f?s?ldanmakta. ?stisnas?z hepsi de en hüzünlü olanlardan. Eve girene kadar yol boyunca kaç kez tekrar etti?imi bilemedi?imiz tezahürat?m?z gibi;

“Tam 10 y?l oldu taraftarlar Süper Lig’i görmedi ki
Tam 5 y?l oldu ?ampiyonluk 5 Ocak’a gelmedi ki
Ama yine de bir gün olsun davam?zdan dönmedik ki
Sahipsizdik grev yapt?k en zor günde yaln?z kald?k
Ama yine de bir gün olsun davam?z? b?rakmad?k
Ama yine de bir gün olsun ?im?ek’imi b?rakmad?k…!”

En iyimser ifadeyle 1, ama belki de 10 y?l?m?z? gömdük Bursa’da bir yerlere.
Hükümsüzdür binlercesi de…

anavarza1940

Anavarza’ya bir sözüm vard?. Demirspor tarihinde kenarlar?na kö?elerine ad?m?z? kendimizce kaz?d???m?z, ?imdilik taze bir fidan ama gelecekte mutlak bir ç?nara dönü?ecek “anavarza.zine” (belki de anavarza-magazine) mecmuas?nda yer almak üzere. Gurur veren-verecek olan bu sözü yaz?ya döküyorum ?imdi.

Ne olmal?, nelerden bahsetmeli. ?çinde bulundu?umuz ?u günlerin öneminden mesela. 1994 senesi bir milat oldu bizler için. 1.ligden dü?ü?, arkas?ndan 2.ligden ve tekrar dü?ü?: 3. lig ile tan??mam?z. Bu son on üç sene (?imdi fark ettim de ben asl?nda üç sene öncesinde kalm???m, hala “son on sene” diyesim geliyor, üniversitede kald? büyükçe bir yan?m) yak?ndan ya?ayan bizler için fazlas?yla y?prat?c? oldu. Her ne kadar Göztepe’li karde?lerimiz kadar olmasa da büyük ac?lar çektik. Çünkü sevdice?imiz hak etmedi?i yerdeydi, büyük ölçüde yaln?z ve terkedilmi?ti. Büyüklü?üne, güzelli?ine burun k?v?ranlar; tarihini, efsanelerini, logosunu tart??maya açanlar vard?. Yani sevdice?imiz yaln?zd?.

Çok enteresan statlara gittik, garip, bak?ms?z, tribünsüz. Tribünü ile büyük olan, büyüyen, tribününün ayr?lmaz parças? olan bir efsanenin bu statlar? da görmesi, buralarda da me?in tepiklemesi gerekirmi? demek ki. Üçüncü lig y?llar?m?z?n ard?ndan üst lige ç?kt?k ama o sene de 2B icat olundu, yerimizde sayd?k vesselam. Üzüldük, üzüldük ama vakar?m?zdan, gururumuzdan taviz vermedik, boynumuzdan atk?y? ç?karmad?k. Öldürmeyen ac? büyütür demi? üstatlar, büyüdük biz de. Bu arada ya?lar da geçiyor. Birinci ligi (en basitinden 94’ü) hat?rlayan genç nüfus orta ya?a do?ru seyir halindeyken, Adana’n?n yeni yeti?en öz çocuklar? mavi lacivert gururu tan?maktan çok uzakta ?u an. Tap?nd?klar? sahte peygamberlerin foyas?n?n ortaya ç?kt???, yald?zlar?n?n döküldü?ü 5 Ocak stad?n?n dili yok ne yaz?k ki. Onlara bu hikayeleri anlatacak büyükleri de “küsmü?ler”. Küsmek çocuklarda daha ?irin duruyor ya da büyüdükçe küçüldü?ümüz do?ru.

2 B ; uzun ve yeni ad?yla ?ddaa 2.Lig B Kategorisi ?u an konaklad???m?z istasyon. Bu istasyondan ayr?lmak için hareket amirinin uzun ve ac? düdü?ünü bekliyoruz. ?nanc?m?zda bir eksilme yok, hiç olmad? ama tedirginlik had safhada. Önümüzdeki ?anl?urfa maç? 94 sonras?n?n en kritik maçlar?ndan birisi. ?statistik ilmi kesinlik bildiremese de bilimsel verilerle uykumuzu kaç?r?yor. Deplasmanda al?nan puanlar, at?lan yenilen goller, ev sahibinin iç saha performans?, golcülerimizin y?l boyu formlar? vs… Beni teselli eden ise yüre?imden gelen ses.

Bugünün modern dünyas?na ve hayat?m?z?n her yan?na sirayet eden “kesinlikçi” tahakkümüne kar?? futbol ve Demirspor ; inananlar?n, hayalperestlerin, tutunamayanlar?n, yaln?zlar?n ve kalabal?klar?n içinde bar?nabilece?i s?cac?k vagon olmaya devam edecek. Biz de vagonun tahta duvarlar?n? karalamaya, gelece?e not dü?meye devam edece?iz, dev bir örümce?in demirden a?lar?n? örmesi misali…

mustava

Gece yar?s? gelen bir telefonla irkildim. Ekranda gördü?üm isim, asl?nda bir anda yüzümde koca bir gülümseme olu?turmu?tu bile daha telefonu açmadan. Alo dedim yar? yorgun bir sesle. “Sabah 06:30′ da beni al” diyordu bir ses. Neden o kadar erken veya neden yar?n? Bu gibi sorular? sormak bile gelmemi?ti akl?ma. “Tamam” dedim. Saat gece yar?s?n? geçeli bir hayli olmu?tu. Yata??n bir ucundan bir ucuna uyuyamaman?n azab?yla hayaller kuruyor, co?kuyla besteler m?r?ldan?yor, gözlerimi ard?na kadar ay?ran gülümsemeyi bast?rmaya çal???yordum. Öyle ki uyumal?yd?m. Uyumal? ve sabah dinç olmal?… Birkaç saatlik uykuyla beraber saatin bedenime hükmetmesini sa?layabilmenin mutlulu?uyla f?rlad?m yataktan. Bir h?rs giyindim ve ayr? bir gözde, ihti?am?yla korudu?um montumu aLd?m ask?dan. Yine garip bir gurur hakimdi yüre?ime…
Saat 6:30 da h?zla ilerlerken bu kentin onurlu caddelerinde, boynunda atk?s?, so?ukla sava?an bir arkada? çarpt? birden gözüme. Cumartesi sabah? ve sokaklar bombo?tu. H?zla geçiyorum kald?r?mlar? ve ilginç tesadüflerle gece gözüne uyku girmeyen karde?lerime rastl?yor, sanki haberle?mi?çesine topluyordum onlar?.
Derne?e geldik. Saat 7 ye geliyor. Bir parça bezin üzerine yaz?lacak gece saatler verilmi? emaneti bir büyü?ümüzden teslim ald?k. Daha biz varmadan derne?e, parola belirlenmi?ti. Ve dedi parola i?te budur! “ZAFERE DO?RU ! ” Hemen ald?k bezi ve spreyleri bir heycan ko?u?turmaya ba?lad?k. Emaneti yazd?k bezin üzerine. Her ?ey haz?rd?.
Saat 07:10 ac?kt???m?z? farketmemiz heycan?m?z? bast?rmaya çal???rken çekti dikkatimizi. Bir torba simiti bu kadar adam, bir bu kadar zevkle nas?l yiyebiLirin belgeselini yapard? eminim yan?m?zda olsayd? Can Dündar.
Saatler 07:30 araçlar haz?r, pankart haz?r. ?nananlar ordusunun temsilcileri haz?r.
Havaliman?n?n giri? kap?s?na uzanan 200 metrelik yol kenar?na mavi ve lacivert sis bombalar?n? yerle?tirirken, balon da??t?lan çocuklar gibi ?endik. Derken göründü otobüs…
Yüre?im yerinden ç?kacak gibiydi. Gözlerim de derin bir h?rs herkes gibi… Bizi gördüklerindeki ?a?k?nl??? karelemeyi çok isterdim. Her ?ey senin u?runa dedik ilk olarak ve sonra inanc?m?z? bir kez daha vurgulad?k “bizler inand?k dedik siz de inan?n ve al?n bu maç? al?n!!” Arkalarda cam? yumru?uyla parçalayacak kadar h?rsl? futbolcular? görmek tüylerimi ürpertiyordu. Öyle ki baz?lar?n?n gözlerinden yay?lan k?v?lc?m? ?u an tarif edebilecek bir örnekleme bulam?yorum.
Her yer masmavi bir sis bulutuydu… Yolu aç?p havaliman?na girmelerini sa?lad?k ve ba?lad? besteler. Havaliman?n? çevreleyen tellerde kendimizi kaybetmi?çesine ba??r?yoruz. Yemin etti?imizdeki onur… Her ?ey senin u?runadaki özveri… 1940 taki inanç… Tarifi imkans?z anlard?..
?nanlar ordusu, efsane ba?kan? , yönetimi, futbolcusu taraftar? ile yap?lan her türlü haks?zl??a ra?men ba?? dik ve sonsuz inanc?yla ZAFERE DO?RU ilerliyordu adeta…

?EN OLA!

secher

Haber birakmissin isi yoksa gelsin demissin.Gelemem ADS isim var ADS.Esimin dogum gununu kutlayacagiz o gece ADS.
Benim ne ilk askimsin ne de son askim tek askim hic degilsin hatta askim bile degilsin,sadece bazen aklima geliyorsun iste,acaba hic mi cikmiyorsun?
Ben esimi cok seviyorum ADS:
Pasaklisin biraz ADS, ter ve tutun kokuyorsun ADS, beyaz carsaflarin yok, saclarin rofleli tirnaklarin ojeli degil ADS.Yine de akildan cikmiyorsun ADS.
Gelse iyi olur demissin gelmezse cani sag olsun. Gelemem ADS o gun esimin dogum gununu kutlayacagiz ADS. Bir suru hazirlik yapti bir yil boyunca bu gunu bekledi. Susledi evimizi,isiklandirdi bahcemizi,cicekler aldi,havai fisekler atilip sarkilar soylenecek o gece. Gitmesem olurmu hic? Karim o benim. Ben esimi cok seviyorum ADS.
Sana kirginim demeye bile tenezzul etmiyorsun ama biliyorum darildin bana. Hicbir zor aninda yaninda olmadim. O isini bilir, delikanlidir,basinin caresine bakar dedim. Duserse kendi duser cikarsa kendi cikar dedim. Zaten hic soz dinlemiyorsun ki be ADS, ne canin isterse onu yapiyorsun ,cok dik kafalisin ADS. Ama senin de gucun bir yere kadar iste.
Sagolsunlar cocuklar yanliz birakmamislar seni yine. Makasci Hasan Abi gelmis, Boyaci Tolga varmis, Ismail Amca bile tovbesini bozup atmis 75 ligini cebine ,oradaymis o da.
Birkac ensesi kalin da vardi dediler. Aferin ,zengindir patrondur ama ayni anda fakir babasidir desinler diye yakmislar purolarini,ne zaman ihtiyac olursa goreve haziriz demisler ,her sey Adana icin demisler, ADS buralara layik degil demisler, hedef Avrupa demisler ve de eklemisler: 22 Temmuz’da halk onlara gosterecek gunlerini demisler.
Sanki sen butiklerde ,aynali magazalarda buyudun sanki her ay Paris’e gitmeden yapamazsin, sanki Davidoff 12 no dan baska puro, 15 yillik Dimple’den baska viski agzina koymazsin.
Gunahini almiyayim ama bilirim ben seni basmissindir icinden en cilalisindan bir s.iktir.
Ne zaman gel dedin de ben geldim ki? Ne zaman canim isterse o zaman geldim ne zaman istersem o zaman gittim. Karanlikta gece gece geldim, gun agarmadan cektim gittim. Yinede agzini acip bir defa bile sitem etmedin bana. Kapris nedir bilmezsinki sen. Allah razi olsun dedin dusunmen bile yeter dedin.
Senin bu umursamaz halin cildirtiyor insani, eziyor insani bir yerde bu babacan tavirlarin.
Pasaklisin biraz ADS, ter ve tutun kokuyorsun, saclarin daginik, gomlegin lekeli yine de insanin aklindan cikmiyorsun iste.
Esimin dogum gununde konfetiler atilirken aldim haberini, 5 dediler,sasirmadim.
Kim bilir niye atmistir kafan, kim bilir beni degil ama kimi aradi gozlerin de goremedi tribunlerde, kavradigin gibi siseyi vurdun masanin kosesine, bir iki yetmez bes atin ulan dedin, teker teker kandirmaz hepiniz beraber gelin dedin.
Bilir herkes seni kazaninca kapatirsin tek basina pavyonu kaybedince ugramazsin bir hafta eve, oyle bir iki kandirmaz kaybedince bes alti olmali, Ulan ADS:
Ben sana cok uzagim ADS.Gumulcine’deyim yani Bati Trakya. Ben Adana’ya hic gelmedim ne anam Adanali ne babam, Adana’yla tek alakam ben de herkes gibi severim Adana Kebabi’ni.
Ama insanin aklindan cikmiyorsun iste ADS.
Biliyor musun ben seni hic yakindan gormedim ADS. TV ye de cikmiyorsun pek. Kasimpasa’yi bile gordum de dun tvde; seni en son gordugumde 13 yasindaydim. Cumartesi oglendi, bardaktan bosalircasina yagmur yagiyordu,TRTydi heralde bjk ile oynuyordun alti yiyiyordun.COUL?BALY sularada yuzuyordu.
Pasaklisin biraz ADS, ter ve tutun kokuyorsun bir de ayakkabi cilasi, saclarin daginik gomlegin lekeli ADS.
Milan’in Real Madrid’in bile kaskolu var ama,bende senin bir atkin bile yok.
PASAKLISIN ADANA DEMIR; CANIN NE ISTERSE ONU YAP: ZATEN HIC SOZ DINLEMIYORSUN KI:
PASAKLISIN ADS; BEN ESIMI COK SEVIYORUM:
YINE DE …

pantrakikos

Maç bitmi?ti, çalan düdük 3-0 l?k skorun ard?ndan garip bir hüzün bir o kadar h?rsla hala besteler söyleyen bizlerin ne denli inançla ?ampiyonlu?a ba?l? oldukLar?n? gözler önüne seriyordu adeta.. Üzgündük evet ama umutsuz de?il!

Önce bir kaç yönetici ziyaret etti biten maç?n ard?ndan tribünü, ve sonras?nda o gönüllerin adam? efsane ba?kan geldi yan?m?za.. Te?ekkürlerini sundu.. Herkes sustu ve bir büyü?ümüz.. Her ?eye ra?men olana, skora ve o hüzne ra?men bo?alan statta yank?lanan ?u cümleleri kuruyordu..

Ba?kan?m, biz biz ?ampiyonlu?a inan?yoruz.. De?il mi ki, bu tak?m ilk 35 dakika tek kale top oynad?.. De?il mi ki gücünü her ?eye ra?man sergiledi, vars?n yenemesin.. Ama hiç ?üpheniz olmas?n! BU TAKIM ?AMP?YON OLACAK!

Sizlere gözlerim dolu dolu sanki yine o an?lar? ya??yormu?um gibi anlat?yorum hislerimi ve ya?ad?klar?m?..

Stattan ayr?l?p otobüslere bindik.. ?ehir içinde koca bir sessizlik vard?.. Tüm ?ehir kilometrelerce dizilmi? polis kordonu ard?nda bizi alk??l?yordu adeta..

Saatler ilerlemi? ve hava kararm???t?.. Ankaraya varmak üzereydik.. Hiçbir ?ey dü?ünemiyordum sanki.. Derken hemen iki s?ra ard?mda cam kenar?nda oturan bir büyü?ümün, o denli içten o denli inanm??, o denli h?rsl? besteler m?r?ldanmaya ba?lad???n? duyar gibiydim.. S?çrayarak uyand?m.. Yüzümüzde olu?an ifadeler karelenmeliydi.. Al yazmal?m melodisi geldi önce kula??ma ve ard?ndan en eskiler, ilk besteler belki de.. Cesareti simgeleyen bir ba?ka melodi, statlar? geze geze diye ba?lad? bir ba?ka yorum. Mavi ?im?ek efsane sesleriyle devam ettii.. Yo yo öyle dü?ündü?nüz gibi bi kaç yükses sesli gelip geçecek duygular de?ildi ya?ad???m?z.. ?lk saatti geçti?imizde hala devam ediyordu besteler, yeni bir heyecan yeni bir ruhla açt?k önümüze beyaz bir sayfa diye ba?lad?k bu kez.. Ve dedik sonra; sen oyna yazal?m içine bizler , bu sene ?ampiyon Mavi ?im?ekler.. Açl?ktan nefesimiz kokmu?, susuzluk sesimize hükmettirmez olmu?tu adeta.. Ki ak?am olmas?na ra?men bir ço?umuz hala kahvalt? dahi yapmam??t? o s?ralar dostlar..

Payla?mak istedim.. Payla?mal?yd?m.. Çünkü inananlar ordusu, yine tüm inanm??l???yla dönüyordu Bolu’dan.. ??ini ba?arm?? olabilmenin, Demirsporlulu?u ya?ayabilmi? olman?n onuru hakimdi üzerlerinde..

Ve inananlar ordusu; bu son cümlelerim size..

Bizler biliyoruz ki skorlar önem te?kil etmez bizlerin yüre?inde 3-0 / 5-0 / 11-0 bizler yürekten ba?lanm???z bu renklere.. O gece yine anlad?m ki sizinle nefes almak koca bir onurdu benim için.. ?nanmaya devam inananlar ordusu..! Slogan?m?z belli;

CESARET! CESARET! DAHA FAZLA CESARET! ?AMP?YONLUK KUPASI ELLER?M?ZDE!

?imdi BOYAy?n TÜM ?EHR? ve ?AMP?YON YAZ?n HER YERE, çünkü GEL?YOR! GEL?YOR! GEL?YORUZ B?Z!..

secher

Eskilere dönüp bakmak, bizim gibi futbol nostaljisine ba?l? olanlara mahsus bir ?ey olsa gerek. Futbolcular?n mahallemizin janti abisi oldu?u, maç sonras? bizim de sakini oldu?umuz mahallelerden yürüyerek evine döndükleri dönemlere. Yani futbolcular?n henüz, futbol endüstrisinin birer pazarlama arac? olarak görülmedi?i geçmi? zamanlara. Yak?n zamana kadar kullan?mda olan; bir tak?mdaki ayn? isimli iki futbolcuyu ay?ran “küçük-büyük” s?fatlar?n? da yitirdik, bilmem fark?nda m?s?n?z? Art?k Küçük Ahmet de yok Büyük Ahmet de… Formalar?n?n arkas?nda yaz?l? olan biçimde, soyadlar?yla an?l?r oldular, samimili?i yitirip resmile?tiler. Lakaplarla süslü o günleri ise çok geride b?rakt?k, bonservis bedelleri ile dillerde dola?an futbolculara ?öyle içten bir seslenme ?eklimiz, onlara yak??t?rd???m?z bir lakap malesef ki yok.
Madem durumumuz budur, biz de yolu Demirspor’dan geçmi? ve oynad?klar? dönemde lakaplar?yla haf?zalar?m?za kaz?nm?? oyuncular?m?zdan bir derleme sunal?m istedik.
Aram?zdan ayr?lm?? olanlara rahmet diliyor, hayatta olanlara sayg?lar sunuyoruz…

Muharrem Gülergin (FOFO)
Selami Tekkazanc? (FUZE)
Riza Palaska (ALLAHSIZ)
Kemal Bilgiç (YALINAYAK)
Mehmet ?kigül (TEFO)
Lutfi Erdem (CULLUK)
Riza Yamaç (?T)
Murat Güzel?rmak (KEDi)
Mehmet Erhallaç (DELi ZEYNEP)
Hasan S?nmaz (BEYGiR)
Remzi Gülergin (CITA)
Ismet Özlüp?nar (KOSTU)
Yasar Ergil (SARI)
Ahmet Ayd?n (HONiK)
Ilhan Oflaz (TORi)
Mahmat Harazer (GAVUR)
Hasan Basri Çelik (DiS)
Ahmet Ya?ar (TOMBIK)
Faruk Suvar (AYI)
Hasan Sime (COLAK)
Ahmat Ar?bo?an (MET)
Ayhan Toruntay (GOL MAKINASI)
Muzaffer Kenz (SEYTAN)
Alaettin Bukagili (RUZGARIN OGLU)
Rasit Karasu (USTA)
Rasin Gürcan (TOP HIRSIZI)
Burhan Sürer (KASAP)
Ahmet Yetkin (LAZOGLU)
Bedri Sensert(KAPTAN)
Huseyin Çelik (PASA)
Unsal Fikirci (FOK)
Melih Buyukak?ll? (KEDi)
Eren Talu (ÇEK?Ç)
Mustafa Ceylan (SAPSAL)
Ismail Guner (FELFEL)
Guray Erdener (LAF EBESI)
Ibrahim Uzunca (BOMBACI)

anavarza1940

Çukurova’n?n en bilindik türküsüne konu olan eski Adana’m?z?n ta?l? yollar?..?ehrimizin kaderini de beraber çizmi? gibidir adeta. Ya?ad?klar?m?z?, sevinçlerimizi, hüznümüzü, sevdam?z? ta??yan en büyük ibarelerdendir bu ta?l? yollar. 1940 y?l?ndan bu yana bu topraklarda inatla ve asaletle Adanal?l?k ad?na bir duru? te?kil eden kulübümüz, bir ?ehir temsilinden çok, Adana halk?n?n gurur kayna??, Adana gençli?inin de neler yapabilece?ini, yeteneklerini sergileyebilecekleri en gözde isimi olmu?tur ve olmaya devam edecektir. Kulübümüz gücünü hem bu tariften hem de temsil edildi?i günden bugüne kadar da amatör ruhu ta??maktan al?r. Ve gelecekte Demirspor’umzun yükselme ad?na yapabilece?i en büyük hamlesi hatta “kurtulu? reçetesi” altyap?s?na verdi?i önemin meyveleriyle olacakt?r. Altyap?dan itibaren bu topra??n yetenekli ve bir o kadar h?rsl? çocuklar?na üstündeki forman?n ta??d??? anlam?, sorumlulu?u ve bugünlere gelinene kadar feda edilen hayatlar?n ya?anan olumsuzluklar?n nedenlerini, sebeplerini, çamur kum sahalardan ç?kan “top cambazlar?” “füzeleri” “Corallar?” “Muharremler” ve tarihimize ad? geçmi? bütün unutulmazlar?m?z?, tak?m otobüsünü Adana’ya getiren ba?kanlar?, evinin nafakas?na tak?ma tozluk alanlar?, kaleci eldiveni olmayan tak?m?na; han?m?na deri ceketini kestirip eldiven yapt?ran hocalar? ANLATILMALI…! Ve bizler… Ya?ad???m?z hayatta u?runa feda ettiklerimiz, onur ve ?eref ad?na ta??d???m?z bayraktan ba?ka bu ?ehirde sanca?? olmayan bizleri de hat?rlamal? bu ?ehir. Bu yolda gençli?ini unutanlar?, hayat?n? karartanlar? da hat?rlamal?. Çünkü biz varolan de?erlerimize ”AMATÖR RUHLA” sahip olduk. Sevgiyle ba?lad?k hayatlar?m?z? Demirspor’a ve yürüdü?ümüz her kald?r?m ta??, sabahlad???m?z her park buna ?ahit oldu. ?mtiyazlar?m?z? kenara b?rak?p, sadece Demirspor ad?na bir ad?m yürüdü?üm yolda pi?man olursam biliyorum ki önce mezarda babam ve hayat?ma yön veren bu kald?r?m ta?lar? benden hesap soracak. Bu ?ehirde play-off, ekstra play-off, Süper Lig, Uefa ad?na ne deniyorsa Demirspor’un yerini kaderi belirleyecek. Biz de tarihe tan?kl?k edece?iz. Ama hiç ?üphesiz ki zaman yönümüzü belirleyecek ama bizler hep ayn? yolun, ayn? ta?l? yolun inatç? ve ma?rur çocuklar? olaca??z. Tren raylar? kadar ince bir çizgide ya?ayaca??z hayat? ve ufkumuz da bir o kadar uzun olacak. Bu ?ehirde ta?l? yollar parke oldu, asfalt oldu ama bu ?ehirde de?i?meyen tek ?ey olarak; o yollarda yürüyen hala mavi-lacivert formal?, mavi-lacivert atk?l? inatç? ve ruh ta??yan çocuklar? görüyorum. Onlar de?i?medi 1940 y?l?ndan beri, nesilden nesile. Onlar? görüyorum yolda, otobüste, durakta, dolmu?ta. Ve içimi çocuk sevinci kapl?yor; ve diyorum ki ”yollar?n rengi, ta?? ne olursa olsun bu ?ehrin çocuklar? ve bu ?ehrin sokaklar? hep genç kalacak”… BU KALDIRIM TA?LARI SEVDASI ?Ç?N YÜRÜYEN MAV? LAC?VERT ?Ç?N YÜRÜYEN TOPRA?I ?Ç?N YÜRÜYEN ONURU ?Ç?N YÜRÜYEN DAHA M?LYONLARCA GENÇ’E TANIK OLACAK…. SAYGILAR.

w.wallace

(Cebeci)

Y-Art?k bi pankart yapt?rman?n zaman? geldi
M-Evet, Bolu var, K?r?kkale var, ?stanbul var; y?llar sonra…
Y-Kaça kaç olsun boyutlar??
(yo?un tart??malar, mühendislik faaliyetleri vs)
M- Ne yazd?raca??z, önce ona karar verelim…
Y-Hmm…Adana’dan uzakta Demirspor’u destekleme üzerine bir mesaj vermeli!
M-Ama çok uzun olmas?n, vurucu olsun!
Y-“Her yerde seninleyiz”?
M-(kem küm)…(m?r?n k?r?n)…

(Birkaç gün sonra.)
M-Websitesindeki çocuklarla bulu?up tan??man?n zaman? geldi art?k; öncü olmak laz?m.
Y-Tamam, tarih ve yer belirleyelim.
Y-Kaç ki?i olaca??z?
M-Ben, sen, iki de onlar.
Y-?yi bakal?m, ufak ufak ço?al?yoruz sanki.
(gözler parlar)

(Ba?ka bir gün, Sakarya Cad.)
K-Ne oldu sizin pankart i?i?
M-Bulamad?k hala bi slogan, geçen gün çocuklarla bulu?tuk; onlar da çok istekli…
K-Nas?l bi ?ey istiyorsunuz…
Y-Yaa i?te gurbeti anlats?n, deplasman? anlats?n, falan…(h?ck)
K-Hmm..”Gurbette Demir Gibiyiz” nas?l?
Y/M-(?ok efekti)
Y-??te buna içilir, ?erefe!
M-Var ya, bu pankart efsane olacak!

(Çok ba?ka bir gün, Selanik Cad.)
M-Renkler iyi de?il mi?
Y-Valla ekranda iyi görünüyor..
M-Aç?k mavinin tonu çok önemli. Yaz?y? biraz daha ortaya alabilir miyiz?
Y-?yi oldu iyi.
M-?u tayfa kelimesine tak?ld?m.
Y-Ç?karal?m mi? Ama bence uygun.
X-(s?k?lm?? bi ?ekilde) Tamam m? bu ?ekliyle?
Y/M-(birbirlerine bakarlar)Tamam!

7 y?ld?r bu kentteyim. Do?du?um kentten de büyüdü?üm kent(ler)den de uza??m. Asl?nda hayat?m hep gurbette geçti; hep bir yerlerden, birilerinden ve bir ?eylerden uzakta geçti, onlar?n özlemiyle; onlar? burada ya?atarak. Uzakta bir ?eyleri ya?atman?n tad? farkl? oluyor; gerçeklerden biraz kopuyorsun, kafanda yeniden yarat?yorsun sevdi?ini . Neyse…
Cahiliye dönemimizden kopmaya ba?lay?p da sorular sormaya ba?lad???m?zda art?k bizi kar??layan?n, bize uyan?n, asl?nda istedi?imizin ba?ka bir ?ey oldu?unu gördük. Arad?k bulduk. Birbirimizi. Önce ikiydik. Sonra ö?rendik ki ba?kalar? da varm??; yaln?z de?ilmi?iz. Sevindik.
7 Y?ld?r bu kentteydik ama ancak birkaç ki?i bulabilmi?tik bugüne kadar; halbuki Demirspor ?ehrimize bile gelmi?ti; afi?ler ast?k, stickerlar yap??t?rd?k, internette yazd?k çizdik; olmad?. Kimseyi alamad?k yan?m?za. Kocaeli’ne gitmi?tik ilk kez; sonra Konya, K?r?ehir, Aksaray, Yozgat, Karaman… Tektik veya iki-üç ki?iydik her birinde. Olsundu. Bu sevday? tek ba??m?za da ya?at?rd?k.
Sonra olan oldu; bizim tak?m, do?uydu-bat?yd? dola??rken, bizim kentin yak?nlar?na da gelmeye karar verdi; ve birden y?llard?r bekledi?imiz enerji birden bizi sar?verdi. Önce 4 olduk, sonra 6, 10 olduk; 15’i bulduk… Oturduk konu?tuk; evet kafa dengiydik.; Demirsporluyduk; gurbetteydik; Gurbette Demir Gibiydik. Çok uzaklarda bir sevday? besliyorduk kendi kendimize…
Neler yapt?k? Önce Mavi-lacivert denizin daha sakin k?y?lar?na att?k kendimizi; Ankara’da karde? Demirspor’un maçlar?na gittik. Sonra oturduk konu?tuk, neler yap?labilir bu ç?nar? canl? tutmak için; ki gelecek bizim planlar?m?zla ?ekillenecekti; her birimizi bu gücü hissediyordu içinde. Demirspor’un bize gerçekten ihtiyac? olacakt? gelecekte!
Me?er her birimiz, kalk?p Adana’ya kaçarm?? haftasonu maçlara f?rsat buldukça, sanki onu ça??ran bir ezgiye ayak uydurur gibi; kalk?p deplasman otobüsünde yer ararm?? kendine uzaklardan gelmenin mahcubiyetiyle… Kimisi Gazi’de Kimisi Hacettepe’de kimisi Ankara Üniversitesi’nde, kimisi art?k i? güç sahibi evli barkl?; ama uzaklarda bu ate?i harlamaya hevesli, haramilerin saltanat?n? y?kmaya azimli!
?lk macera K?r?kkale’ydi; 25 ?ubat 2007; kim gelir, kaç ki?i gelir derken, bir minibüs adam ettik, 15 ki?i. Gün güne?liydi, o gün kendimizi azat etmi?tik; Adana’dan gelen 2 otobüsle birlikte ?en döndük evimize; ve biraz da kalabal?k döndük; evet hala birbirinden habersizler vard?, orada tan??t?k ve K?r?kkale bizim için dönüm noktas?yd?, say?m?z artt?. Dahas?, Gurbette Demir Gibiyiz (ifade, Kemal Uçar taraf?ndan üretildi) pankart? ilk kez gün yüzü gördü. Art?k hiç bir ?ey eskisi gibi olmayacakt?; bizim gidemedi?imiz yere pankart?m?z gidecekti.
Hemen ard?ndan, 11 Mart; Bolu. Bu kez midibüse terfi ettik; 30 olmu?tu say?m?z, Gurbette Demir Gibi olan di?er dostlarla. Art?k bu slogan tek bir kentin d???na ta??p tüm gurbettekileri birle?tirmeye ba?lam??t?. ?zmir’den, Afyon’dan, Denizli’den, Yozgat’tan gelmi?lerdi; bizimle beraberdiler, hep birlikteydik. Ama bu kez üzgün döndük. Olsundu; bizi iyi gün dostu de?ildik; bu yolda sevinmek de vard? üzülmek de… Bu kez fark?m?z, pankart kadar tek tip k?yafetimiz di, Gurbette Demir Gibiyiz slogan?n? s?rt?m?zda gururla ta??yorduk. Deplasmana bir ba?ka ?ehirden otobüs kald?ran ilk olu?umduk.
Ard?ndan Alanya deplasman? geldi; zaman aç?s?ndan gidilmesi zor bir deplasmand? ama cefakar arkada?lar?m?z pankart?m?z? oraya da ta??d?.
Evet, art?k Ankara’da bir Demirspor tayfas? var. S?kl?kla bir araya gelen, oturup konu?an, fikir payla?an, ortak hareket eden. Ankara Tayfas?, uzakta Demirspor’u ya?atman?n, Demirsporlulu?u anlatman?n bir simgesi art?k. Gurbetteyiz ama Demir Gibiyiz evellallah;…

dedalus

“Abi yaa… Orhan Abi… Ben çok ü?üdüm”
ölümünden birkaç hafta önceydi, Demirdal Ailesi ve birkaç iyi Demirsporlu onu hasta yata??nda ziyarete gitmi?ler ve kanal a da haber yapm??t?. Ondan son akl?mda kalan cümlelerdir bu cümleler.

Ben Deli Hüseyin’i kapali tribünün çinko halinden hat?rl?yorum ki kendisi kapal? tribün seyircisidir. Onu “bal?k” diye sinirlendirirlerdi, ben hala bilmem neden öyle dediklerini. O ise o dönem kim Demirspor’un yönetimindeyse; “Demirspor’un babas? sensin” diye ajitasyon çeker, hakeme yahut da rakip tak?m futbolcular?na etti?i küfürler ak?am TRT’de spor stüdyosundan dinlenirdi.

Bir maç dönü?ü kulübe do?ru yürürken onu görüp sigara istemi?tim. Onunla alay edip etmedi?imi s?nayarak yüzüme bir bakti… Nereye bakt??? zaten belli olmaz ama hala belle?imde o bak??.
Ben de dedim: “Hüseyin Abi vallahi sigaram yok”. Bana cebinden ç?kart?p iki tane Samsun sigaras? verdi. O an utand?m onun o tavr?ndan ama i? i?ten geçmi?ti, istemi?tim bir kere.

Deli Hüseyin’i ekranda son gördü?ümde neden ü?üdü?ünü bilmiyorum; hastal???ndan m? yoksa ölümü duyumsad???ndan m? ya da sokaklarda yatmaktan, yoksulluktan m??
Benim içimden hepsi demek geliyor.
Ruhu ?ad olsun.

Ersen